گزارش سیمینار علمی: توافق نظامی – فنی میان امارت اسلامی افغانستان و روسیه
به تاریخ 2 سنبله سال 1405 هجری خورشیدی سیمینار علمی تحت عنوان ” توافق نظامی – فنی میان امارت اسلامی […]
CSRS | مرکز مطالعات استراتیژيک و منطقوی | د ستراتېژیکو او سیمه ییزو څېړنو مرکز
مرکز مطالعات استراتیژيک و منطقوی دستراتېژیکو او سیمه ییزو څېړنو مرکز
به تاریخ 2 سنبله سال 1405 هجری خورشیدی سیمینار علمی تحت عنوان ” توافق نظامی – فنی میان امارت اسلامی […]
در مجموع توافقنامه نظامی-فنی میان روسیه و امارت اسلامی افغانستان را نمیتوان صرفاً یک قرارداد فنی برای ترمیم تجهیزات نظامی دانست، بلکه باید آن را نشانهای از تحول تدریجی روابط کابل و مسکو و حرکت آن به سوی همکاریهای راهبردیتر ارزیابی کرد.
په ټولیز ډول د روسیې او اسلامي امارت ترمنځ پوځي ـ تخنیکي هوکړه یوازې د نظامي تجهیزاتو د ترمیم یو تخنیکي قرارداد نه شي ګڼل کېدای، بلکې باید د کابل او مسکو د اړیکو د تدریجي بدلون او د ستراتیژیکو همکاریو پر لور د حرکت یوه نښه وګڼل شي.
لیکنه: د ستراتېژیکو او سیمهییزو څېړنو مرکز (CSRS) یادونه: د دغه تحلیل د پي ډي اېف فایل لپاره دلته کلېک وکړئ. […]
بررسی روند شکلگیری اوپیک و جایگاه امارات متحده عربی در این سازمان نشان میدهد که خروج امارات صرفاً یک تصمیم مقطعی یا اختلاف فنی بر سر سهمیههای تولید نبود، بلکه بازتابی از تحولات عمیق در ساختار اقتصاد جهانی انرژی و تغییر موازنه قدرت در خلیج فارس به شمار میرود. اوپیک در دهههای گذشته توانسته بود با هماهنگی میان اعضا، بر بازار جهانی نفت تأثیر بگذارد و حتی اقتصاد قدرتهای بزرگ را تحت فشار قرار دهد؛ اما تحولاتی مانند رشد نفت شیل امریکا، گسترش انرژیهای تجدیدپذیر، افزایش رقابت جهانی و اختلافات داخلی میان اعضا، بهتدریج از میزان نفوذ سنتی این سازمان کاسته است. در چنین شرایطی، امارات به این نتیجه رسید که منافع اقتصادی و استراتژیک جدید این کشور دیگر بهطور کامل با چارچوب سنتی اوپیک هماهنگ نیست.
سفر رئیسجمهور ایالات متحده، ترامپ، به چین بیشتر جنبه تشریفاتی داشت و دستاوردهای عملی آن محدود بود. برخی تحلیلگران غربی باور دارند که شی جینپینگ در گفتگوها برتری نسبی داشت، زیرا چین در موضوعات تایوان و فشارهای اقتصادی، موضع خود را نرم نکرد.
در جمعبندی این تحلیل مهمترین نکتهای که باید روی آن تأکید کرد، شکاف میان آنچه ایالات متحده امریکا و رژیم صهیونیستی از نظام ایران تصور میکردند و آنچه در عمل با آن مواجه شدند است. آنها گمان میکردند.
د دې تحلیل په لنډیز کې، تر ټولو مهم ټکی چې باید ټینګار یې وشي د هغه څه ترمنځ واټن دی چې امریکا او صهیونیسټ رژیم د ایراني نظام په اړه تصور کاوه او هغه څه چې دوي یې په حقیقت کې ورسره مخ وو.
کشورهای خلیج فارس در جنگ میان ایالات متحده امریکا-رژیم صهیونیستی و ایران در موقعیتی پیچیده و چندلایه قرار دارند که انتخابهای استراتژیک آنها میتواند مسیر تحولات منطقه را بهطور جدی تغییر دهد. سناریوی ادامه موضع دفاعی، اگرچه کمهزینهتر است و امکان بازسازی سریعتر را فراهم میکند، اما به معنای استمرار نااطمینانی و فشارهای اقتصادی خواهد بود. در مقابل، سناریوی مشارکت محدود در حمله میتواند برای این کشورها تضمینهای امنیتی و فناوریهای دفاعی پیشرفته به همراه داشته باشد،
د فارس خلیج هېوادونه د امریکا، صهیونیستي رژیم او ایران ترمنځ په جګړه کې په یوه پیچلي او څو اړخیز حالت کې دي او د دوي ستراتیژیک انتخابونه کولی شي د سیمه ییزو پرمختګونو لاره په جدي توګه بدله کړي. د دفاعي دریځ د دوام سناریو که څه هم لږ لګښت لري او د ګړندۍ بیارغونې لپاره اجازه ورکوي، د دوامداره ناڅرګندتیا او اقتصادي فشارونو معنی به ولري. برعکس په برید کې د محدود ګډون سناریو کولی شي دې هېوادونو ته د امنیت تضمینونه او پرمختللي دفاعي ټیکنالوژي چمتو کړي، مګر دا د ایران د غچ اخیستونکو بریدونو خطر زیاتوي او د دې هېوادونو نړیوال انځور باندې منفي اغېزې کوي.