نشست علمی تقابل نهضت اسلامی با رژیم سردار محمد داود؛ عوامل و پیامدها دایر گردید.
نشست علمی «تقابل نهضت اسلامی با رژیم سردار محمد داود؛ عوامل و پیامدها» روز يکشنبه 28 سرطان 1405 ه ش، […]
CSRS | مرکز مطالعات استراتیژيک و منطقوی | د ستراتېژیکو او سیمه ییزو څېړنو مرکز
مرکز مطالعات استراتیژيک و منطقوی دستراتېژیکو او سیمه ییزو څېړنو مرکز
نشست علمی «تقابل نهضت اسلامی با رژیم سردار محمد داود؛ عوامل و پیامدها» روز يکشنبه 28 سرطان 1405 ه ش، […]
سرمایهگذاری خارجی همواره یکی از ابزارهای مهم رشد و توسعه اقتصادی در کشورهای در حال توسعه بوده است. برای کشوری مانند افغانستان که طی چند دهه گذشته با تحولات سیاسی، چالشهای امنیتی و مشکلات گسترده اقتصادی مواجه بوده، جذب سرمایهگذاری از اهمیت فراوان برخوردار است. افغانستان از یکسو به دلیل موقعیت ژئوپولیتیکی خود در قلب آسیا و از سوی دیگر به دلیل برخورداری از منابع طبیعی قابل توجه، ظرفیتهای مناسبی برای جلب توجه سرمایهگذاران خارجی دارد. در این میان، چین به عنوان دومین اقتصاد بزرگ جهان و یکی از مهمترین بازییگران اقتصادی منطقه، همواره یکی از کشورهایی بوده که علاقهمندی خود را برای حضور اقتصادی در افغانستان نشان داده است.
په افغانستان کې د چین د پانګونې د ننګونو ارزونه ښيي چې د دغو ستونزو لویه برخه د افغانستان د دولت په کمزوري او ناپایدار وضعیت کې ریښه لري. سیاسي بېثباتي، ناامني، د بنسټیزو زیربناوو کمزورتیا، حقوقي ستونزې او سیمهییزې سیالۍ، له تېرو پنځو لسیزو راهیسې داسې چاپېریال رامنځته کړی چې په هغه کې بهرنۍ پانګونه له لوړې کچې خطر سره مل وي.
تحولات اخیر نشان میدهد جنگهای معاصر وارد مرحلهای تازه شدهاند؛ مرحلهای که در آن فناوریهای هوشمند و کمهزینه مانند پهپادها، هوش مصنوعی و فناوریهای دوکاربردی نه تنها ابزارهای جدیدی را وارد میدان کردهاند، بلکه شیوه تولید و اعمال قدرت نظامی را نیز دگرگون ساختهاند. این روند قابلیتهای انحصاری قدرتهای بزرگ را در دسترس بازیگران بیشتری قرار داده است، هرچند برتری آنها همچنان پابرجاست. امروز موفقیت نظامی بیش از ذخیره تجهیزات، به نوآوری، سازماندهی و مدیریت منابع وابسته است.
وروستي بدلونونه ښيي چې معاصرې جګړې نوي پړاو ته داخلې شوې دي؛ هغه پړاو چې پکې هوښیارې او ټیټلګښته ټکنالوژۍ، لکه بېپیلوټه الوتکې (ډرونونه)، مصنوعي ځیرکتیا او دوهګونې کارونې (Dual-use) ټکنالوژۍ، نه یوازې د جګړې ډګر ته نوي وسایل راوستي، بلکې د پوځي ځواک د تولید او کارونې څرنګوالی یې هم بدل کړی دی. دې بهیر هغه وړتیاوې چې پخوا یوازې د سترو قدرتونو په انحصار کې وې، د ډېرو نورو لوبغاړو لپاره هم د لاسرسي وړ کړې دي، که څه هم د دغو قدرتونو برلاسی لا هم پر خپل ځای پاتې دی. نن ورځ پوځي بریا تر دې ډېره چې د تجهیزاتو په زېرمو پورې تړلې وي، په نوښت، اغېزمن سازمان او د سرچینو په مدیریت پورې تړلې ده.
مرکز مطالعات استراتیژیک و منطقوی کتابی بسیار مهم و مفید (تغیرات خاورمیانه و پیامدهای برای افغانستان) را چاپ نموده است. علاقه مندان می […]
د ايران او متحده ايالاتو ترمنځ د ۲۰۲۶ز. کال لاسليک شوې هوکړه د دواړو هېوادونو ترمنځ د درې مياشتنۍ جګړې د درولو او د اوږدمهاله تفاهم لپاره د يوه لنډمهاله چوکاټ په توګه ارزول کېدای شي. په دې هوکړه کې د اوربند ټينګښت، د هرمز تنګي د بيا پرانيستلو، د ايران پر وړاندې د اقتصادي فشارونو د کمولو، د کنګل شويو شتمنيو د ازادولو او د اټومي پروګرام په اړه د راتلونکو مذاکراتو لپاره زمينه برابره شوې ده. له بلې خوا، ايران يو ځل بيا د اټومي وسلو د نه توليد ژمنه کړې، خو د غني شويو يورانيمو، توغنديز پروګرام او نورو حساسو موضوعاتو په اړه وروستۍ پرېکړې راتلونکو مذاکراتو ته پرېښودل شوې دي. ايران د دغه هوکړې له لارې ډير امتيازات ترلاسه کړي او ظاهراً داسې ښکاري چې دغه هوکړه د ايران په ګټه ده. ايران وکولای شو چې د نظام د سقوط مخه ونيسي او د پراخې پلان شوې تباهۍ مخنیوی وکړي.